Mijn opa en oma zijn komende zondag 65 jaar getrouwd. In die tijd hebben ze heel wat meegemaakt. Daarvan wilde ik de mooiste verhalen ‘voor het nageslacht’ vastleggen. Twee x 2 uur interview had ik bij hen thuis gefilmd, dat vervolgens moest worden gemonteerd, opgeleukt en op DVD worden gezet. En gisterochtend om 4 uur was het dan eindelijk af: ruim 5 uur voor de deadline!
Ik wist toen nog niet dat ik later die dag nóg een indrukwekkende ‘cut’ zou meemaken. ’s Middags raakte ik namelijk betrokken bij een klein ongelukje op het werk. ’s Ochtends deed ik nog vol trots zelf de final cut, bij het klussen liep ik tegen een nare Stanleycut op, met als gevolg een jaap over een fors deel van de lengte van mijn linker middelvinger.
Het bloedde een beetje, dus eerst even eerste hulp door de baas (die net als ik voor het laatst op z’n 17e bij de padvinders EHBO had geleerd) en direct door naar het OLVG. Daar waren ze een beetje aan het verbouwen; het zag er strak en vooral efficient uit, met een triage balie en fasttrack route (neem de virtuele tour door de spoedeisende hulp).
Na een uurtje was ik aan de beurt. Ik kreeg een dubbele verdoving, want 1 bleek niet genoeg te zijn. Na 7 vakkundige hechtingen was ik weer opgelapt. Ik zag wel wat pips, maar was toch helder genoeg van geest om mezelf te skoepen. Voor de horror fans staan er onderaan dit bericht dan ook wat bloederige foto’s. U bent gewaarschuwd!
Om te laten zien dat ik desondanks de moed erin houd en mijn creativiteit niet kwijt ben geraakt (die dus kennelijk niet in mijn vinger zat), hierbij een foto van mijn ontbijt:
WAARSCHUWING!
Er volgen foto’s die als schokkend kunnen worden ervaren! (maar je kunt er toch op klikken voor een vergroting)
