Krossmedia

Ik heb al talloze keren in de trein gezeten met de mogelijkheid om gebruik te maken van een Hotspot via de laptop. Maar dat ging dan alleen bij bepaalde stations, en eigenlijk ging het helemaal niet, want een verbinding heb ik nooit tot stand kunnen brengen (dit moet je ook vooraf inkopen geloof ik).

Hoe mooi is het dan, dat ik dit bericht schrijf vanuit bus 102 van de Connexxion?! Gratis internet onderweg, dat zeker van pas komt als je een half uurtje in de bus zit van huis naar sollicitatiegesprek (dat overigens zeer naar tevredenheid verliep).

Deze foto maakte ik tevens in de bus (terwijl hij reed welteverstaan…):

En het hele gebeuren was niet mogelijk geweest zonder de ongekende kracht en compactheid van de Apple PowerBook G4, die netjes op mijn schoot past.

De Amerikaanse televisieboeren, pardon bazen, zijn er mede de oorzaak van dat steeds meer onschuldige kijkers lijden aan Attention Deficit Disorder (oftewel een korte aandachtsspanne, wel blijven opletten). Lewis Black legt het in twee minuutjes uit:

Carriere 1.0 zit er op! Na enkele onderwijs instituten en talloze bijbaantjes – ik ben altijd bezorger geweest: folders, koffers, televisies, mensen en ‘boodschappen’ heb ik altijd netjes afgeleverd – kan ik nu aan de tweede (volwassen?) versie beginnen. Al was Vormstorm sinds 20 maart 2004 stiekem al carriere 1.5.

Aan mij is nu de keuze tussen een vaste baan of freelancen, eigen projecten of voor klanten, of – meest waarschijnlijk – een mix daarvan. Motiverende input is daarbij nooit weg. Zo heb ik tijdens dag 1 van mijn vakantie Screw it, just do it van Richard Branson uitgelezen (tnx Schmokum!). Het is leuk om over zijn onuitputbare enthousiasme en durf (en geluk) te lezen. Het boekje is echter te kort om echt geïnspireerd door te raken.

Om het jonge ondernemershart sneller te laten kloppen, kan ik beter nog eens Guy Kawasaki’s video over Start-ups bekijken. Het blijft een fantastische presentatie, al blijf ik skeptisch bij iemand die zichzelf evangelist noemt. Evangelisten kunnen namelijk erg goed hun eigen boodschap verkondigen, zonder daarbij al te veel aandacht aan alternatieven te besteden. Het vermogen van ‘community evangelists’ om het ontastbare te verkopen zal echter steeds belangrijker worden.

Dat haal ik tenminste uit een ander boek, Funky Business (tnx Bram!). Door internationalisering van producten, diensten, bedrijven en hun merken en doordat techniek en kennis overal beschikbaar komen, draait het namelijk steeds meer om de waarde van het ontastbare. Service in plaats van schroeven en imago in plaats van inventaris. Dit boek verdient nog wat meer aandacht (al was het maar om de funky alliteratie en Deense one-liners). Wellicht binnenkort, ik ben nu halverwege.

Mijn opa en oma zijn komende zondag 65 jaar getrouwd. In die tijd hebben ze heel wat meegemaakt. Daarvan wilde ik de mooiste verhalen ‘voor het nageslacht’ vastleggen. Twee x 2 uur interview had ik bij hen thuis gefilmd, dat vervolgens moest worden gemonteerd, opgeleukt en op DVD worden gezet. En gisterochtend om 4 uur was het dan eindelijk af: ruim 5 uur voor de deadline!

Ik wist toen nog niet dat ik later die dag nóg een indrukwekkende ‘cut’ zou meemaken. ’s Middags raakte ik namelijk betrokken bij een klein ongelukje op het werk. ’s Ochtends deed ik nog vol trots zelf de final cut, bij het klussen liep ik tegen een nare Stanleycut op, met als gevolg een jaap over een fors deel van de lengte van mijn linker middelvinger.

Het bloedde een beetje, dus eerst even eerste hulp door de baas (die net als ik voor het laatst op z’n 17e bij de padvinders EHBO had geleerd) en direct door naar het OLVG. Daar waren ze een beetje aan het verbouwen; het zag er strak en vooral efficient uit, met een triage balie en fasttrack route (neem de virtuele tour door de spoedeisende hulp).

Na een uurtje was ik aan de beurt. Ik kreeg een dubbele verdoving, want 1 bleek niet genoeg te zijn. Na 7 vakkundige hechtingen was ik weer opgelapt. Ik zag wel wat pips, maar was toch helder genoeg van geest om mezelf te skoepen. Voor de horror fans staan er onderaan dit bericht dan ook wat bloederige foto’s. U bent gewaarschuwd!

Om te laten zien dat ik desondanks de moed erin houd en mijn creativiteit niet kwijt ben geraakt (die dus kennelijk niet in mijn vinger zat), hierbij een foto van mijn ontbijt:

WAARSCHUWING!

Er volgen foto’s die als schokkend kunnen worden ervaren! (maar je kunt er toch op klikken voor een vergroting)

Read more…

Dit wordt een verhaaltje van ‘one step forward and two steps back’. Het enige dat ik op mijn vrije zondag wilde, is EINDELIJK eens kunnen e-mailen met mijn Sony-Ericsson (SE) K800i. Maar zoals zal blijken, moet je tig andere (opgespaarde) problemen oplossen, voor je zover bent. Terwijl het uiteraard gewoon al ‘out of the box’ zou moeten werken.

Eerst even de vraag ‘Wat doet mailen op je telefoon er überhaupt toe?’ beantwoorden. Toegegeven, er zijn belangrijkere zaken in het leven, zoals global warming en haren in het doucheputje. Maar goed, ik ben gek op gadgets en features en als ik daar centjes aan uitgeef dan wil ik ook graag dat het werkt. Ik vind het bijvoorbeeld geinig om iets dat ik op straat zie, vast te leggen met een fotootje en die dan gelijk online te gooien (ik hoop natuurlijk op een superskoep). Ja, aan dat soort onzin geef ik nu eenmaal graag mijn geld uit, anderen kopen snoep of nieuwe schoenen.

Dan nu de dwalingen die er (op moment van schrijven hopelijk) toe leiden dat ik lekker mijn Orange World abonnement optimaal kan benutten. Deze maakt het mogelijk om voor 6 euro per maand 25MB aan data (mail en bijlagen, dus ook foto’s) vanaf de telefoon te versturen/ontvangen. Een redelijke prijs/kwantiteit verhouding als je kijkt naar KPN, die per MB tot wel vijf euro rekent.

1. Ik heb de afgelopen week al drie keer een half uur met Orange aan de telefoon gehangen. Mijn telefoon kan gek genoeg wel op internet, maar ik kan er niet mee e-mailen (via de e-mail client that is). Niet met Orange’s eigen (web)mail en niet met de mail van mijn eigen internet provider (wat ook moet kunnen en waarvan ik de instellingen zeker goed heb). Orange heeft al vaker de ‘goede service award’ o.i.d. gewonnen, en inderdaad word je meestal snel te woord gestaan en vriendelijk geholpen.
   • Nu kreeg ik echter toch het gevoel dat als het moeilijk word, de houding van de medewerkers ook snel veranderd. Dat komt ook door mijn ‘milde’ irritatie. En dat bedoel ik serieus: ik uit netjes mijn onvrede, vertel wat er mis is en wat ik daarvan vindt, maar ga niet schelden of zo. De meeste medewerkers doen hier echter weinig mee. Een enkele begint met mij gelijk te geven – wat het ook is – en zo hoort het ook, daar win je zo’n award (o.a.) mee.
   • Termen kwamen voorbij als: “Tsja, dan moet u zelf weten of u de telefoon wil opsturen, maar dan kunt u hem wel 25 dagen kwijt zijn.” Een vriendelijke waarschuwing van een – ongetwijfeld – goed bedoelende student, maar wat heb ik daar aan?
   • Drie keer heb ik samen met een medewerker de instellingen van e-mail en dataverbindingen doorgelopen. De medewerker had er veel vertrouwen in: “Nu werkt het misschien niet, maar over 24 uur dan zijn de mail instellingen pas effectief, dan lukt het vast wel. Bij een hoop van onze andere klanten in ieder geval wel!” Lekker, maar ik ben niet die andere klant, Arie.
2. Men besluite er dan zelf maar wat aan te gaan doen. De magische woorden ‘MASTER RESET‘ schieten door mijn hoofd. Even Googlen en dan gaan! Een Engelstalig artikeltje van zomaar een weblogger geeft mij genoeg vertrouwen om deze DIY klus te klaren en stelt mij bovendien een geile Mac OS skin voor de telefoon in het vooruitzicht (die ik al had en die ik straks weer wil, errug belangrijk).
3. Maar eerste neme men de telefoon ter hand en bedenke dat het vast verstandig is om de boel even te upbacken. De ervaring leert dat het minstens 1 keer helemaal fout gaat, dus de op de telefoon aanwezige contactpersonen, agenda items, foto’s, video’s moeten worden veilig gesteld.
   • Dit gaat gelukkig redelijk soepel dankzij de mogelijkheid om bestanden op de Memory Stick (MS) op te slaan (die ik trouwens ook pas na een lang verhaal heb bemachtigd).
   • Je kunt SMS-berichten wel ‘opslaan’, maar helaas niet op de MS, maar op de SIM kaart en die is natuurlijk snel vol. Nou ja pech, sturen mensen me maar weer nieuwe SMS’jes.
   • Via BlueTooth back ik de contacpersonen ook nog eens extra, als ‘Whole Phonebook.vcf’ op naar de Powerbook, mijn vaste werkmachine(tje).
4. De reset. Hoewel SE best goede support biedt, valt het zoeken naar resetten op hun site toch een beetje tegen: ‘/export/hda3/4.2.18/local/conf/frontends/frontend_nl_/domain_filter (No such file or directory)‘. Dan volg ik maar het advies op van eerder genoemd artikel en sta op het punt met PayPal (creditcard crazy als ik ben) een Wotan account te bestellen, om mijn K800i mee te ‘flashen’. Ben ik straks lekker ook van die Orange icoontjes af!
5. Ik besluit het toch eerst te proberen met de functie ‘Master reset’ die op de telefoon zit, onder de algemene instellingen. Gaat ‘ie (vingers gekruist).
   • ‘De telefoon wordt gereset. Dit kan enkele minuten duren.’
   • Na een minuutje mag ik mijn pincode invoeren, worden ‘Thema’s ingesteld’ en krijg ik een smerige oranje scherm, mag ik de taal kiezen en wordt de Setup Wizard gestart.
   • Na het instellen van datum en tijd (wauw, wat een wizard) kijk ik, jawel, naar een Orange branded scherm. Wel potverdulleme! Niet anders dan ik had verwacht echter.
6. Ik probeer weer te mailen, maar ik weet nu al bijna zeker dat ik de telefoon nog zal moeten gaan flashen (so much for a ‘master’ reset…).
7. Hoewel, de Orange mail instellingen lijken er goed voor te staan, dan toch maar even inloggen op de Orange site en de gegevens erbij pakken. Wie weet…
   • Op de telefoon vul ik bij de instellingen van de mail alleen mijn e-mail adres in, mijn gebruikersnaam en wachtwoord en hoop dat de rest goed staat.
   • Ik stuur een testmailtje, druk op verzenden en… nee hoor, geen GPRS activiteit of niks. Dat mailtje staat daar maar in Postvak UIT en er gebeurt gewoon geen ene moer. Waarom niet wordt niet aangegeven en is dus ook iets waar ze bij Orange niet uitkomen (en ook nog van zeggen: “U kunt hem wel opsturen, maar we garanderen niks en dan heeft u hem na 25 dagen vast weer terug zonder dat het werkt.” Prima instelling jongens!).
   • Dus toch maar de ‘geavanceerde instellingen’ induiken. Eventjes vogelen, maar het lijkt er toch sterk op dat het niet ligt aan de mail instellingen, maar aan de data verbinding, of anders gewoon ‘aan de telefoon’. Werkt het nu? Nope. Toch flashen dus (kost geld en als het dan PVD nog niet werkt, dan wordt het dus toch opsturen, 25 dagen wachten en dan weer niks!!!). Viva la technologia – en vooral Vive la France! (want Orange is van France Telecom, mocht u het niet weten. Vraagt u waarom ik dan niet als vaderlandsliefhebber voor KPN heb gekozen: de bestelprocedure duurde daar belachelijk lang en bovendien is het data abonnement dus echt te duur).
8. Ondertussen slinger ik alvast de PC aan, omdat ik weet dat ik straks vast iets moet doen met de SE updater, die ze stom genoeg niet ook voor de Mac hebben gemaakt. Dan loop ik tegen een foutmelding aan:
   • De instructie op 0×745f2780 verwijst naar geheugen op 0Xendanveelnullen. De lees- of schrijfbewerking (”read”) op het geheugen is mislukt.
   • Ik denk meteen: ‘Hoera, fijn, ik kan mijn PC weer eens gaan repareren.’ Not. Gelukkig is via Google en Tweakers al snel de oplossing gevonden.
9. Wotan kost me 7 euro voor 1 ‘credit’. Ik hoop maar dat eentje genoeg is. Ik moet natuurlijk weer een hoop truken uithalen:
   • WotanClient downloaden en installeren
   • Een Getting Started guide downloaden, waardoor ik me een echte n00b (leek) voel
   • De Sony kabel erbij pakken en aan de PC hangen en in de telefoon steken, maar niet vergeten om tegelijkertijd de ’service key’ in te drukken. De what now key? Oh, de C knop, ok.
   • Het programmaatje constateert het volgende: ‘EROM: way too old’. Niet waar! Had ik helemaal niet verwacht, dat er weer iets fout zou gaan.
   • Na nog wat knoppen rammen in een poging tot een ‘CID upgrade’ (my God wat maken ze het duidelijk) is mijn 7 euro kostende credit weg en mijn telefoon nog steeds in dezelfde belabberde, niet-mail-versturende c*t staat
   • Ik stuur Wotan een verzoek om support (gelukkig hebben die een duidelijk en simpel ‘Support Ticket’ systeem)
   • Nu maar hopen dat die lui goed reageren en het kunnen oplossen

Het (voorlopige) einde van het liedje is dus dat ik een telefoon heb die niet doet wat ‘ie moet doen en ook nog eens zonder al mijn contactpersonen, SMS’jes, thema’s en andere gepersonaliseerde gegevens.

Ik zeg ARG! Voortaan op zondag maar gewoon een fles rosé pakken en in het park gaan zitten…

Beste Dré heeft mij een motiverende mantra meegegeven tijdens een onderhoudend gesprek (dat ik mijn studie maar eens moest gaan afronden):

Dromen
Denken
Doen
Doorzetten

Bij wie het copyright ligt van deze mooie ‘fourliner’ weet ik niet, maar ik hou hem in ieder geval naast andere persoonlijke favorieten als:

Fail Fast
(eigen, ingekort versie van © van anderen)

en de prachtige vaststelling van wat design nu eigenlijk is:

Design is creating things for clients who don’t know what they want, untill you create it for them, then they know exactly what they want, but it’s not what you did
(vast ook © van iemand anders)

NB: Gastschrijvers Alwin en Joost bedankt voor jullie posts!

Ik heb mijn afstudeerplek zo goed als geregeld!

Op het concept afstudeervoorstel dat ik afgelopen Valentijnsdag heb verstuurd, hebben drie van de vier bedrijven die ik er bij wilde hebben positief gereageerd.

Het voorstel, getiteld:

Video2.0
Het commercialiseren van video door de kracht van content, concept en collaboratie te combineren

moet nog nader worden uitgewerkt, maar zoals het er nu naar uitziet, zit ik van april t/m augustus bij de volgende bedrijven:

• Oberon Medialab
  Bij Oberon zal ik op een zo gaaf en nuttig mogelijke wijze video gaan toevoegen aan de ‘helemaal Web2.0′ reisportal Trayle
• Mindlift TV
  Hier ga ik een uitgebreid videoarchief, geschoten voor met name Kleurnet, digitaliseren en distribueren
• Tribler
  Deze organisatie van de TU Delft heeft nieuwe ‘peer-to-peer’ software in ontwikkeling, die wellicht een belangrijke rol kan gaan spelen in de daadwerkelijke verspreiding van (high-quality streaming) video

Geen mens kan natuurlijk zonder goeie side-projects voor de persoonlijke ontwikkeling, dus ik heb nog een fijne mededeling: peerpitch.nl is geregistreerd (nog niet live). Dit ging niet zonder slag of stoot, de kortere domeinnaam peer.nu werd met een paar uurtjes verschil voor mijn neus weggekaapt (betaling was al gedaan). Het plan is nog in ontwikkeling (logo ziet er al goed uit!), dus binnenkort meer nieuws hierover.

Het is weer vrijdag, tijd voor een stukje relativering van alle fantastische digitale dingen:

In de opleiding ‘K * T’ leer je creativiteit te combineren met de nieuwste technologische ontwikkelingen. Nieuwe technologieën zorgen voor nieuwe onzinnige mogelijkheden en nieuwe misplaatste vormen van communicatie. Of het nu gaat om een nepsite, een computerprogramma, een informatiezuil, een videoclip, interactieve televisie, virtual reality of totaal isolement. Alles moet door mensen worden ‘ontworpen’ , ‘vormgegeven’ en ‘worden verbannen’. Gebruikersvriendelijkheid is daarbij het nieuwe zwart van de ontwerpers, nummer 42 van de wiskundige en het magische woord van de K*T-ers. Achteruitgang speelt een belangrijke rol in de opleiding. Er moet creatief worden gezocht naar nieuwe, in-efficiënte communicatievormen waarbij de nieuwste technologische mogelijkheden worden misbruikt. (bron: Saxion.nl)

Met dank aan Bram, die terecht de rem zet op wat al te puisterige mailwisselingen :)

Last week, I ordered a book on new commerce through bol.com (‘cause Amazon is great but costs more in shipping for me). It’s ‘The Long Tail’ by Chris Anderson, which “... has become the #1 non-fiction book in China” recently. Contradictory, it’s a bestseller on the great success of products that are in very low demand by themselves, but as a group represent a huge market share.

I’m not going to explain the phenomenon any further here (I didn’t even get to the first proper chapter yet), nor criticise the points Anderson makes. These are just my first thoughts after reading the introduction:

Read more…

Braq was een online based multimedia game uit 2003, uitgevoerd als schoolproject voor de Saxion Hogeschool.

Het concept is (als pilot) uitgevoerd op www.braq.nl, maar helaas is die niet meer in de originele vorm online. Wel rudimentair via de Wayback machine of compleet (maar niet ‘life’) op braq.krossmedia.nl. Het concept was destijds best sterk, het heeft zelfs de Multi Media Event 2003 gewonnen in de Best Talent categorie.

Het woord Braq valt nog steeds in mijn omgeving (toegegeven, 80% daarvan valt uit mijn eigen mond) als het om crossmedia en innovatieve digitale concepten gaat. Daarom heb ik besloten in de archieffolders te duiken en weer het een en ander online te zetten. Voordat ik er dieper op in ga, kun je alvast de eindpresentatie op SlideShare bekijken.

Concept

• Online based multimedia game
• Spelers betrokken bij verhaal en identificatie met de hoofdpersoon
• Lage drempel om mee te doen
• Toename aandacht voor diverse media waar aanwijzingen voor het spel in zitten verstopt

Verhaal
Spelers kropen in de rol van DJ Maze, een talentvolle beginnende DJ. Hij raakt onbedoeld betrokken in een wereld van drugs wanneer hij losgeld moet zien bij elkaar te brengen om zijn ontvoerde vriendin terug te krijgen. Maar gaandeweg blijkt dat alles niet zo gemakkelijk ligt. Het hoe en wat van het verhaal werd middels video afleveringen ontrafeld.

Spelelement
Om het mysterie op te lossen moesten spelers (los)geld zien te verdienen en raadsels oplossen. Dat eerste gebeurde door verschillende mini-games te spelen, zoals poker, wedden op de renbaan en racen (allemaal gerelateerd aan gebeurtenissen in het verhaal). De actuele scores werden openbaar bijgehouden om mensen aan te moedigen nog net iets meer in te zetten. Het speurwerk onderdeel werd gefaciliteerd door boodschappen in diverse media, verstopte aanwijzingen in bijvoorbeeld de krant, die een speler moest invoeren op de website.

Crossmediaal
Braq was een goed voorbeeld van crossmedia:

• Website
  Het centrale platform waarop spelers zich registreerden, de verhaallijn konden volgen, mini-games konden spelen en de score openbaar werd getoond.
• Advertenties
  In het verhaal kwamen onderdelen voor, waarvoor je een advertentie op moest zoeken op Marktplaats om een aanwijzing te vinden. Daarnaast waren er abri posters gepland waarop een spelfiguur je een tip gaf over de oplossing. Ook in de traditionele media, zoals de krant, zaten verstopte aanwijzingen.
• SMS en e-mail
  Spelfiguren stuurde je een SMS en e-mails om je belangrijke tips te geven (of je in de war te brengen).
• In-game advertising
  De verschillende mini-games leenden zich uitstekend voor samenwerking met passende adverteerders. Zo had het pokerspel bijvoorbeeld door Holland Casino gesponsord kunnen worden, zonder dat spelers zich daaraan hoefden te ergeren. Of een Kwik-fit advertentie in de race game.
• Voicemail
  In een van de afleveringen werd een telefoonnummer getoond dat je moest bellen. De voicemail vertelde je dan een essentiële aanwijzing.

Video
Braq trailer
Deel 1: het park
Deel 2: het huis
Deel 3: de club
Deel 4: het slot

Opdracht en inspiratie
Braq is gemaakt in het kader van het studie onderdeel Nieuwe Media Producties. De opdracht was om zowel oude als nieuwe media te gebruiken en die op innovatieve wijze te integreren tot een multimediale, non-lineaire productie, gebaseerd op een kort verhaal van een medestudent, dat onderdeel was van een eerder vak. Dat verhaal werd Leef Hard, geschreven door Wouter Friso.

De inspiratie voor Braq kwam – na een eerste brainstorm-sessie met het spel Cluedo – grotendeels van de Nokia Game (2003). Daarin werd een grote schare spelers aangemoedigd om veel te communiceren (uiteraard met hun Nokia), om zo de mysteries te ontrafelen en werd het zo spannend mogelijk gemaakt om dat te doen.

Nokia Game is an interactive multimedia adventure provided by Nokia since 1999. Players have been able to connect with millions of other players around the world, working together – and sometimes against each other! – to help out the main characters of our stories.
Bron: http://www.nokiagame.com/game/index.htm

Organisatie
Er moest een projectteam worden samengesteld bestaande uit studenten van de verschillende disciplines, zowel technische als creatieve, plus een manager om de taken te coördineren. Daaruit kwam het volgende team, NMP18, naar voren, waarvan de meesten al eerder hadden samengewerkt:

Projectleider: Hilco Klinkert
Taken: financiën, projectplanning, sponsoring
Overig: voice-over, website

Hoofd Design: Marleen Konings
Taken: huisstijl, storyboard, promotiemateriaal
Overig: enquête ontwerp, montage

Hoofd Film: Tim Groothuizen
Taken: scenario, draaiboek, locaties, cast, crew, materiaal
Overig: montage

Hoofd Techniek: Han van Oostende
Taken: database programmeur
Overig: cameraman, acteur

Hoofd Games: Alwin Schoemaker
Taken: game programmeur
Overig: notulist, mediaplanning, database

Resultaat
Zoals aangegeven won Braq een regionale prijs (Macromedia software en 5000 euro) voor multimedia, uitgeloofd door Syntens. En dat terwijl we onszelf niet eens hadden opgegeven. Aan het einde van de presentaties voor school was er wel animo om het project nog een doorstart te geven, maar dat is er uiteindelijk toch nooit van gekomen. Andere resultaten zijn op verzoek (via de comments) verkrijgbaar.