Wie Minority Report heeft gezien, weet dat het zelfs nog ruiger kan dan acht afzonderlijke TFT schermen in een mooi gridje boven je bureau. Het touchscreen dat Tom Cruise in die film met zijn poezelige vingertjes betast spreekt voor velen tot de verbeelding, vooral omdat het er zo dynamisch en intuïtief uitziet. Een middagje database vullen zou er haast een ontspannende vingerverf activiteit van worden.
Zo’n interface was er tijdens het verschijnen van de film nog niet in het echt. Maar zoals de schuifdeuren uit Star Trek inmiddels ook al lang realiteit zijn (waarom verbaast niemand zich daar meer over?), heeft de technologie van vandaag nu ook de Minority Interface werkelijkheid gemaakt:
“Minority Report” Computer Interface
(na een minuutje of twee heb je het wel gezien, er komt niks ‘extra spannends’ aan het eind)
Bij het bekijken bekruipt me wel de vraag wie er in de praktijk baat kunnen hebben bij zo’n scherm. Zeker als de prijs ervan voorlopig nog wel sky-high zal liggen.
In de film gaat het altijd om iemand die de rol van superadmin slash onderzoeker speelt. Daarbij maakt diegene drukke handgebaren, die on-screen allerlei bewegingen en overgangen uitlokken. Dat lijkt op het eerste gezicht vooral grafisch interessant te zijn.
Want wie kan er nou werkelijk in twee tellen door zes-en-twintig structuren heen bladeren en dan überhaupt nog iets zien, laat staan lezen? Voor de onderzoeker, die materiaal in zich moet opnemen, of de administrator, die moet bepalen of content (zo zullen we het maar weer even snel noemen) heeft deze interface weinig zin.
Als iemand echter snel overzicht in bepaalde structuren moet hebben en er een systeem is dat visueel kan maken waar problemen (en de handelingen om die op te lossen) zitten, zie ik het voordeel wel. Het is dan vooral ook de software waar de slimmigheid in moet zitten. Waar ik overigens niks mee wil afdoen aan het gesture systeem dat soepeltjes lijkt te lopen en netjes vertaalt naar handelingen op het scherm.
Dat zal ook in het voordeel zijn van mensen die met animatie en modelleren werken. In typische 3D omgevingen, waar je iets ruimtelijk moet benaderen (bijv. ook Google Earth), kan zo’n interface sneller werken en een hoop klikken en shortcut keys overbodig maken. Je kan immers meteen met je handen aan de slag. Het lijkt me makkelijk aan te leren om objecten te draaien en erop in of uit te zoomen. En menuwerking en buttons aanklikken zal helemaal vanzelf gaan – mits je armen lang genoeg zijn.
Deze interface is dus heel mooi, maar uiteindelijk moet er een net zo slim systeem achterzitten, dat het mogelijk maakt om via deze visuele weg de informatie en mogelijke handelingen helder te maken.
